Brons op het NK Berglopen

Afgelopen zaterdag waren in Malmédy in de Belgische Ardennen het Nederlands en Belgisch kampioenschap berglopen. Na 3 weken afzien op smalle en steile alpenpaadjes leek 't me tijd geworden om deze discipline weer eens op te pakken. Het was alweer menig jaartje geleden dat ik voor 't laatst meedeed aan deze in Nederland zo ondergewaardeerde discipline. Maar de sfeer is nog altijd hetzelfde: gezellig, sportief en een beetje maf..... Maar dat moet ook wel als je je vrijwillig onderwerpt aan stijgingspercentages die ruim boven de 10% uitkomen....

Het selecte gezelschap berglopers had zich verzameld in een oude fabriekshal in Malmédy. Na afloop was duidelijk waarom gekozen was voor dit kleine stadje in de Ardennen..... Vanaf de start was het meteen raak..... Na een klein rondje om een paar huizen werd iedereen het bos ingestuurd. Vanaf dat moment was het alleen nog maar stijgen en dalen. Het begon met een lange, zeer lange klim van 2km over een smal pad vol stenen en boomstronken en eindigde via twee andere klims uiteindelijk met een korte, maar o zo heftige klim (40%!!!).....

Ook het dalen ging over dergelijke smalle en onverharde paadjes. En ook het dalen is een discipline op zich en vergt hele andere capaciteiten dan het klimmen. Het was dus een afwisselend parcours waarin opperste concentratie en een beetje lef afgewisseld werd met momenten waarop het verstand volledig op 0 moest.....

Het was een mooie wedstrijd. Omdat ik mijn lichaam na de zware blessureperiode nog niet zo extreem wilde belasten kon ik helaas niet direct mee met de beide koploopsters die een spannend duel uitvochten. Maar ik was in staat om ze aardig in het zicht te houden en te blijven volgen. Het was fijn dat het harde werken werd beloond met een bronzen medaille. Maar nog veel belangrijker was dat het lichaam deze zware belasting weer eens moeiteloos aankon. Nou ja moeiteloos..... Maar het was weer de pijn van het afzien en niet langer de pijn van de lichamelijke berperkingen....

(In de Volkskrant van maandag staat overigens een erg leuk achtergrondverhaal met mooie foto's van het parcours, naakte mannen onder de douche..... en van mijzelf op het podium.... Ook in de Belgische krant Sportwereld staat een mooi verslag. Lees verder voor beide artikelen)

Genieten van fraaie vergezichten (de Volkskrant)

Met wanhopig gespreide armen is de gestruikelde loper op zoek naar een boomwortel of rotspunt om zich aan vast te klampen. Maar dit stukje steile en modderige helling biedt geen enkel houvast. Even traag als onvermijdelijk glijdt de pechvogel terug naar de plek vanwaar hij zojuist omhoog is geklauterd.

Berglopen doe je voor de fascinerende omgeving met spectaculaire vergezichten en de galm van koeienbellen, zegt Klaas-Jan Hofstra. Hij geldt als een specialist op dit onderdeel van de atletieksport dat in Nederland op bescheiden schaal wordt beoefend en van de KNAU nauwelijks ondersteuning krijgt.

Zaterdag is bijna iedereen die berglopen in Nederland een warm hart toedraagt present in het Belgische Ardennenstadje Malmédy. Achttien mannen en zes vrouwen strijden op de zompige venen van de Hautes Fagnes om de nationale titels. In eigen land zijn weinig geschikte locaties voorhanden. De voormalige steenkoolberg in Landgraaf komt een beetje in de buurt.

In Wallonië is iedereen onder de indruk van de schitterende natuur waarin het parcours is uitgezet. De organisatie is een co-productie van de KNAU en de Belgische bond. Heel efficiënt ook. Eén titelrace levert nationaal kampioenen van twee naties op. En met al die Belgische deelnemers lijkt het tenminste ook nog ergens op.

Alleen jammer dat Evert Gielen er niet is. De afgelopen jaren was de Limburger steeds de beste en ook nu was hij favoriet. Een onwillige achillespees weerhoudt hem van deelname. Daarom durft Izar van Gool aan een podiumplaats te denken.

Vorig jaar was hij vierde. De afgelopen zeven weken heeft hij veel trainingsuren gemaakt in het Vijlenerbos bij Vaals. De tijden van de concurrenten die hij op Internet bijhield, konden hem niet imponeren. Zijn optimisme berust op een misvatting. Hij eindigt als zesde.

De vrouwen leggen één ronde af van zes kilometer met een hoogteverschil van 1050 meter, de mannen doen het twee keer. Direct na de start dringen ervaren lopers naar voren om als eersten een steil, smal en glibberig pad te beklimmen. Ze weten, als je daar achterop raakt haal je de achterstand nooit meer in. Nabij het vertrekpunt klinkt een knal. Onder achterblijvers ontstaat commotie. Ze worden gerustgesteld door de starter. Hij loste per ongeluk nog een schot met zijn pistool.

Nederlands kampioene wordt Annelieke van der Sluijs. Ze woont tegenwoordig in Portugal. Als marathonloopster heeft ze een moeilijk seizoen achter de rug. ‘Als je op de weg vastgestelde afstanden loopt, ben je ontzettend met de tijd bezig. Je wilt steeds sneller zijn dan de vorige keer. Bij een bergloop is dat niet belangrijk. Dan ben je met je concurrenten bezig. Het is leuk te merken dat je in het begin het kleinste puistje nog niet op kunt komen. Als je echter techniek en kracht hebt ontwikkeld, schiet je omhoog en vlieg je naar beneden.’

De race eindigt in een leegstaande fabriekshal. Atleten worden met hekken en linten naar de eindstreep geleid. Speciaal voor dit evenement heeft de brandweer geïmproviseerde douches aangelegd. Omkleden kan achter een groot zeil. Het is behelpen maar niemand mokt. Vlak voor de prijsuitreiking rijdt onverwacht een ambulance het pand binnen. De dienstdoende broeders bekommeren zich over schaafwondjes die Lamko Hulzebos uit Zuidwolde bij een glijpartij heeft opgelopen.

Bij de mannen wint Bjorn Geerdink in 51.22,37. Hij is bijna twaalf seconden sneller dan zijn tweelingbroer Maykel die als tweede eindigt. Ze hebben berglopen achter de rug in Italië, Zwitserland en Oostenrijk. Vier keer liepen ze vanaf Heiligenbluth tot het gebied boven de gletsjers op de Gross Glockner. ‘Hartstikke mooi man.’ Zaterdags trainen ze in het Duitse Tecklenburg. ‘Daar pakken we net zulke bultjes als hier.’

Ondanks zijn zege gaat niet Bjorn Geerdink naar het WK volgende maand, maar Evert Gielen als hij is hersteld van zijn blessure, legt Aart Bakker uit. Je zou hem bondscoach van de berglopers kunnen noemen, maar die functie bestaat niet. Hij is ‘aandachtfunctionaris bergloop KNAU’. Zijn vertrouwen in Gielen is groot, ook al heeft die zijn beste tijd gehad.

Voor berglopers is geen geld beschikbaar, dus gaat Gielen op eigen kosten naar Nieuw Zeeland. De bemoeienis van de bond reikt niet verder dan het regelen van de inschrijving. Wedstrijdkleding wordt verstrekt, maar dient na afloop schoon te worden ingeleverd. Bij het WK 2000 in Maleisië werd Gielen vijftiende, de beste prestatie van een Nederlander ooit.

Klaas-Jan Hofstra heeft vrede met zijn derde plaats. Dit is zijn zesde NK. Eén keer won hij en viermaal werd hij tweede. De man uit Appelscha is een ervaren bergloper. In 2001 werd hij negende op de Alpe d’Huez in 1.04, niet veel langzamer dan een Tourrenner op de fiets.

‘De jongens van Geerdink waren vandaag gewoon sterker.’ Onderweg had Hofstra genoten, hoewel hij niet het echoënde geklingel had gehoord van grazend vee dat hem in de Alpenlanden als muziek in de oren klinkt. ‘Al zet je de blik op oneindig, je ziet altijd wat van de omgeving. Dat maakt deze sport juist zo mooi.’

Pascal Michiels kroont zich in Malmedy tot Belgisch kampioen berglopen (Sportwereld)

Malmedy, hartje Hoge Venen. Geen dartel hert of wroetend everzwijn te bespeuren, wel kromgetrokken ruggen die zich met de moed der wanhoop een steile helling proberen op te werken. Zweet druipt van krampachtige gezichten. Eentje struikelt, valt en krabbelt weer recht. Met geschaafde arm en beslijkt gelaat vervolgt hij zijn lijdensweg. Daarna storten de figuren zich met een halsbrekende vaart de helling af. Géén film, géén dagdagelijkse dril van onze Belgische troepen. Welkom op het Belgisch kampioenschap berglopen.
Berglopen, zegt u? Nooit van gehoord? Nochtans gaat het om een vrij populaire discipline in vooral, u raadt het al, bergachtige landen. Maar ook bij ons wordt deze sport beoefend en sinds 2002 organiseert men in Malmedy het Belgisch kampioenschap berglopen. Correctie: Belgisch en Nederlands kampioenschap berglopen. ,,Waar zouden wij anders ons kampioenschap houden?" merkt een Nederlandse toeschouwer nuchter op.

Onbekend is ook onbemind, zegt het spreekwoord. Dat valt af te leiden uit het aantal toeschouwers dat is afgezakt om het spektakel te bewonderen. Buiten de atleten zelf en eventuele partners of vrienden, een paar nieuwsgierige toeristen en een verdwaalde camera-ploeg van de RTBF is er bitter weinig belangstelling. Ook een goed bewaard geheim in Malmedy zelf blijkbaar, want niemand kon ons direct de exacte locatie (waar het Belgische leger regelmatig oefeningen doet, red) aanwijzen. Beetje onterecht misschien, want spectaculair om zien is het zeker wel.

Afzien is plezant

Wat houdt berglopen nu precies in? We vroegen het de winnaar bij de mannen Pascal Michiels (35) uit Brussel. ,,Bij bergloopwedstrijden moet je altijd een aanzienlijk hoogteverschil overwinnen, variërend van 500 tot 1.000 meter. Je hebt wedstrijden waarbij je alleen bergop gaat en andere waarbij je stijgt én daalt, zoals hier. Ook de lengte verschilt, maar meestal gaat het om zo'n tien kilometer. Op dit kampioenschap is het iets langer: voor de mannen 13 kilometer, voor de vrouwen 6,5."

Loodzwaar is de enige juiste omschrijving voor deze discipline. ,,Het is inderdaad geen sport voor watjes. Véél zwaarder dan bijvoorbeeld een gewone loopwedstrijd en erg belastend voor de spieren", zegt Michiels. ,,Niet alleen bij het stijgen, ook bij het dalen. Bij de beklimmingen wordt er ook voornamelijk gestapt, lopen is gewoon onmogelijk. Van een loopwedstrijd recupereer je trouwens veel sneller. Je moet echt 100% fit zijn. Als je wat vermoeid bent, haal je het gewoon niet. Maar juist dat zware afzien vind ik geweldig."

Trainen op voetbaltribunes

Omdat het om zo'n specifieke discipline gaat, is een aangepaste training vereist. Jammer genoeg zijn echte bergen dun gezaaid in België. ,,Vroeger ging ik nog regelmatig naar de Franse Vogezen, maar daar heb ik nu de tijd niet meer voor. Maar trainen doe ik nog genoeg, hoor. Ik mountainbike veel en probeer zo'n 120 tot 180 kilometer per week te lopen. Klimtraining is natuurlijk essentieel om de weerstand en explosiviteit te verhogen. Daarvoor ga ik ook geregeld naar het voetbalstadion van Bosvoorde en train ik op de trappen van de tribunes, zowel stijgen als dalen. Het klinkt misschien gek, maar het werkt", aldus de Brusselaar.

Qua spektakelwaarde kan de sport echt wel tellen, zeker het afdalen. Aan de besmeurde gezichten en geschramde lichamen te zien, klaarblijkelijk ook niet geheel ongevaarlijk. ,,Afdalen is zeer technisch, evenwicht staat centraal. Je moet echt weten hoe en waar je je voeten zet. Een gebroken of verzwikte enkel is dan ook de meest voorkomende blessure."

Kermiskoersen

Wie denkt dat berglopen een nieuwe discipline is, bedacht door een of andere zieke geest, heeft het mis. De wieg ervan staat zowel in de Alpen als op de Britse Eilanden. In de Alpijnse bergdorpjes organiseert men al eeuwenlang ter gelegenheid van kermissen dergelijke wedstrijden. Je kan het een beetje vergelijken met onze 'kermiskoersen'. Op de Britse eilanden waren het lokale herders die de berglooptraditie startten. Ze hielden geregeld wedstrijdjes in de Schotse hooglanden, waarbij er ook over muurtjes en heggetjes moest gesprongen worden. Logisch dat de toppers uit die streken komen.

,,Frankrijk, Schotland, Zwitserland, Italië en Nieuw-Zeeland domineren al jaren de internationale kampioenschappen, en dan vooral Italië. Dat land heeft zelfs echte profs die van hun sport kunnen leven. Hier in België hebben ze zelfs geen geld om iemand van ons naar het wereldkampioenschap te sturen. Jammer", zegt Michiels gelaten.

De winnaars laten het echter niet aan hun hart komen. Zij beginnen aan de laatste beklimming van de dag, die van het podium. Eentje die ze probleemloos nemen...

Posted by Maze at augustus 21, 2005 07:09 pm